Mijn dochter, mijn leraar

De bus

The bus

Mehmet woont in Istanbul. Hij is tweeënvijftig jaar. Hij is kok in een klein restaurant bij de zee.

Mehmet lives in Istanbul. He is fifty-two. He is a cook in a small restaurant near the sea.

Mehmet kan alles koken. Hij kan vis, rijst en soep maken voor honderd mensen. Maar hij kan niet autorijden.

Mehmet can cook everything. He can make fish, rice and soup for a hundred people. But he can’t drive.

In zijn familie rijdt zijn vrouw. Ze rijdt naar de markt, naar de dokter en naar het restaurant. Mehmet zit naast haar en praat.

In his family, his wife drives. She drives to the market, to the doctor and to the restaurant. Mehmet sits next to her and talks.

“Hier naar links,” zegt hij. “Nee, naar rechts! Kijk uit voor de bus!”

“Turn left here,” he says. “No, right! Watch the bus!”

“Mehmet,” zegt zijn vrouw. “Wie rijdt deze auto? Jij of ik?”

“Mehmet,” says his wife. “Who drives this car? You or me?”

“Jij, natuurlijk.”

“You, of course.”

“Wees dan stil.”

“Then be quiet.”

Op een avond komt zijn vrouw thuis met een brief. Ze is blij en verdrietig tegelijk.

One evening, his wife comes home with a letter. She is happy and sad at the same time.

“Ik heb nieuw werk,” zegt ze. “Goed werk, in een ziekenhuis. Maar het is in Bursa.”

“I have a new job,” she says. “A good job, in a hospital. But it is in Bursa.”

“Bursa! Dat is ver.”

“Bursa! That is far.”

“Ja. Ik woon daar van maandag tot vrijdag. In het weekend kom ik naar huis.”

“Yes. I live there from Monday to Friday. I come home at the weekend.”

Mehmet is even stil. “En de auto?”

Mehmet is quiet for a moment. “And the car?”

“De auto gaat met mij mee. Ik heb de auto nodig in Bursa.”

“The car comes with me. I need it in Bursa.”