My Daughter, My Teacher

The bus

De bus

Mehmet lives in Istanbul. He is fifty-two. He is a cook in a small restaurant near the sea.

Mehmet woont in Istanbul. Hij is tweeënvijftig jaar. Hij is kok in een klein restaurant bij de zee.

Mehmet can cook everything. He can make fish, rice and soup for a hundred people. But he can’t drive.

Mehmet kan alles koken. Hij kan vis, rijst en soep maken voor honderd mensen. Maar hij kan niet autorijden.

In his family, his wife drives. She drives to the market, to the doctor and to the restaurant. Mehmet sits next to her and talks.

In zijn familie rijdt zijn vrouw. Ze rijdt naar de markt, naar de dokter en naar het restaurant. Mehmet zit naast haar en praat.

“Turn left here,” he says. “No, right! Watch the bus!”

“Hier naar links,” zegt hij. “Nee, naar rechts! Kijk uit voor de bus!”

“Mehmet,” says his wife. “Who drives this car? You or me?”

“Mehmet,” zegt zijn vrouw. “Wie rijdt deze auto? Jij of ik?”

“You, of course.”

“Jij, natuurlijk.”

“Then be quiet.”

“Wees dan stil.”

One evening, his wife comes home with a letter. She is happy and sad at the same time.

Op een avond komt zijn vrouw thuis met een brief. Ze is blij en verdrietig tegelijk.

“I have a new job,” she says. “A good job, in a hospital. But it is in Bursa.”

“Ik heb nieuw werk,” zegt ze. “Goed werk, in een ziekenhuis. Maar het is in Bursa.”

“Bursa! That is far.”

“Bursa! Dat is ver.”

“Yes. I live there from Monday to Friday. I come home at the weekend.”

“Ja. Ik woon daar van maandag tot vrijdag. In het weekend kom ik naar huis.”

Mehmet is quiet for a moment. “And the car?”

Mehmet is even stil. “En de auto?”

“The car comes with me. I need it in Bursa.”

“De auto gaat met mij mee. Ik heb de auto nodig in Bursa.”