Notes in the Stairwell

1

1

At three in the morning, it started again.

Στις τρεις τη νύχτα άρχισε πάλι.

Boom. Then footsteps. Then whistling. Then the door. Then silence.

Μπαμ. Μετά βήματα. Μετά ένα σφύριγμα. Μετά η πόρτα. Μετά ησυχία.

My name is Lena. I live on the third floor of an old building in Leipzig. I moved in two months ago. The flat is small but bright. I love it. It’s just the nights I don’t love.

Με λένε Λένα. Μένω στον τρίτο όροφο σε ένα παλιό σπίτι στη Λειψία. Μετακόμισα εδώ πριν από δύο μήνες. Το διαμέρισμα είναι μικρό, αλλά φωτεινό. Το αγαπώ. Μόνο τις νύχτες δεν αγαπώ.

Every night at three I hear the neighbour above me. I don’t know him. I have never seen him. His mailbox just says: “J. Brandt, 4th floor.”

Κάθε βράδυ στις τρεις ακούω τον γείτονα από πάνω μου. Δεν τον ξέρω. Δεν τον έχω δει ποτέ. Στο γραμματοκιβώτιό του γράφει μόνο: «Γ. Μπραντ, 4ος όροφος».

I work in an office. At eight o’clock I’m at my computer. After six weeks of very little sleep, I was angry. Very angry.

Δουλεύω σε ένα γραφείο. Στις οκτώ κάθομαι στον υπολογιστή. Μετά από έξι εβδομάδες με λίγο ύπνο ήμουν θυμωμένη. Πολύ θυμωμένη.

That night I got up. I took a sheet of paper and wrote:

Εκείνη τη νύχτα σηκώθηκα. Πήρα ένα κομμάτι χαρτί και έγραψα:

Dear neighbour on the 4th floor, it is three in the morning. Other people sleep at this time. Maybe you’ve heard of it? L. Weber, 3rd floor

Αγαπητέ γείτονα στον 4ο όροφο, είναι τρεις τη νύχτα. Άλλοι άνθρωποι κοιμούνται αυτή την ώρα. Ίσως έχετε ακούσει γι’ αυτό; Λ. Βέμπερ, 3ος όροφος

I stuck the note on his door. Then I ran quickly back downstairs. My heart was pounding. Louder than his footsteps.

Κόλλησα το σημείωμα στην πόρτα του. Μετά έτρεξα γρήγορα πάλι κάτω. Η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά. Πιο δυνατά από τα βήματά του.

In the morning I went to the bakery on the corner, as always. The baker is young, tall and always a little tired. He handed me my pretzel.

Το πρωί πήγα όπως πάντα στον φούρνο στη γωνία. Ο φούρναρης είναι νέος, ψηλός και πάντα λίγο κουρασμένος. Μου έδωσε το πρέτσελ μου.

“You look terrible today,” he said.

«Δεν φαίνεστε καλά σήμερα», είπε.

“Thanks,” I said. “My neighbour is a monster.”

«Ευχαριστώ», είπα. «Ο γείτονάς μου είναι ένα τέρας».

He laughed. I didn’t.

Γέλασε. Εγώ δεν γέλασα.

In the evening I opened my mailbox. There was a note inside. Not a bill, not an advert. A reply.

Το βράδυ άνοιξα το γραμματοκιβώτιό μου. Μέσα υπήρχε ένα σημείωμα. Όχι λογαριασμός, όχι διαφήμιση. Μια απάντηση.