พัสดุ

หนาวเกินไปสำหรับแม่

Too cold for Mama

โคฟี เมนซาห์ อายุสามสิบปี เขามาจากกานา และอาศัยอยู่ที่อัมสเตอร์ดัม เขาทำงานที่เคาน์เตอร์ต้อนรับของโรงแรมใหญ่แห่งหนึ่ง

Kofi Mensah was thirty. He came from Ghana, and he lived in Amsterdam. He worked at the reception desk of a big hotel.

คืนวันจันทร์ในเดือนมกราคม โรงแรมเงียบ ข้างนอกอุณหภูมิลบหกองศา

It was a Monday night in January. The hotel was quiet. Outside, it was minus six degrees.

ตอนห้าทุ่ม โทรศัพท์ของเขาดัง แม่ของเขาโทรมาจากอักกรา

At eleven o’clock, his phone rang. It was his mother in Accra.

“โคฟี! แม่ได้ตั๋วแล้วนะ แม่จะถึงวันเสาร์ตอนสิบโมงเช้า”

“Kofi! I have my ticket! I arrive on Saturday at ten in the morning.”

“ดีจังเลยแม่ ผมจะไปรับที่สนามบิน แล้วเราไปเดินเล่นริมคลองกัน”

“That’s great, Mama. I’ll be at the airport. Then we can walk by the canals.”

“ที่อัมสเตอร์ดัมหนาวไหม”

“Is it cold in Amsterdam?”

โคฟีมองออกไปนอกหน้าต่าง มีหิมะอยู่บนจักรยานที่ริมถนน

Kofi looked out of the window. There was snow on the bikes in the street.

“หนาวนิดหน่อย” เขาตอบ

“A little,” he said.

“ดีแล้ว แม่จะเอาชุดสวย ๆ ไป แล้วก็เอาปลาไปให้ลูกด้วย ในรูปลูกผอมเกินไป”

“Good. I’m going to bring my nice dresses. And some fish for you. You are too thin in your photos.”

หลังวางสาย โคฟีนั่งที่เคาน์เตอร์ เอามือกุมหัว แม่ของเขาไม่มีเสื้อผ้าสำหรับหน้าหนาว ที่อักกราแม่ไม่เคยต้องใช้

After the call, Kofi sat at the desk with his head in his hands. His mother had no winter clothes. She never needed them in Accra.

“เป็นอะไรเหรอ” ลอตเทอถาม เธอทำงานที่เคาน์เตอร์ต้อนรับกับเขาในกะกลางคืน

“What’s wrong?” asked Lotte. She worked at reception with him on the night shift.

“แม่ของฉันจะมาวันเสาร์ แม่คิดว่าที่นี่หนาวนิดหน่อย”

“My mother is coming on Saturday. She thinks it’s a little cold here.”

ลอตเทอหัวเราะ “นิดหน่อยเหรอ! ลบหกองศานะ แม่เธอต้องมีเสื้อโค้ตกันหนาวดี ๆ”

Lotte laughed. “A little! It’s minus six. She needs a real winter coat.”