Ο σκύλος στις φωτογραφίες

Η Άνα και η εφαρμογή

Ana and the app

Η Λουσία μένει στην Πόλη του Μεξικού. Είναι τριάντα τεσσάρων χρονών. Είναι λογίστρια σε ένα μεγάλο γραφείο.

Lucía lives in Mexico City. She is thirty-four. She is an accountant in a big office.

Όλη μέρα δουλεύει με αριθμούς. Αριθμούς σε χαρτί, αριθμούς στον υπολογιστή της. Είναι καλή με τους αριθμούς.

All day, she works with numbers. Numbers on paper, numbers on her computer. She is good with numbers.

Στις έξι παίρνει το μετρό για το σπίτι. Το διαμέρισμά της είναι μικρό και ήσυχο.

At six o’clock, she takes the metro home. Her apartment is small and quiet.

Τρώει βραδινό μόνη της. Βλέπει τηλεόραση μόνη της. Πηγαίνει για ύπνο στις δέκα.

She eats dinner alone. She watches TV alone. She goes to bed at ten.

Το βράδυ της Παρασκευής έρχεται η φίλη της η Άνα. Η Άνα έχει ένα μπουκάλι κρασί και ένα μεγάλο χαμόγελο.

On Friday evening, her friend Ana comes. Ana has a bottle of wine and a big smile.

«Πώς είναι η εβδομάδα σου;» ρωτάει η Άνα.

“How is your week?” asks Ana.

«Καλή. Πολλοί αριθμοί.»

“Good. Lots of numbers.”

«Και τα βράδια σου;»

“And your evenings?”

«Τα βράδια μου είναι ήσυχα. Έχω την τηλεόρασή μου και το τσάι μου.»

“My evenings are quiet. I have my TV and my tea.”

Η Άνα την κοιτάζει. «Λουσία, είσαι τριάντα τεσσάρων. Δεν είσαι ογδόντα. Δώσε μου το τηλέφωνό σου.»

Ana looks at her. “Lucía, you are thirty-four. You are not eighty. Give me your phone.”

«Το τηλέφωνό μου; Γιατί;»

“My phone? Why?”

«Γιατί χρειάζεσαι μια εφαρμογή γνωριμιών.»

“Because you need a dating app.”

«Μια εφαρμογή γνωριμιών; Όχι, όχι, όχι. Είμαι λογίστρια. Μια λογίστρια δεν μπαίνει σε εφαρμογές γνωριμιών.»

“A dating app? No, no, no. I am an accountant. An accountant doesn’t do dating apps.”