Pies na zdjęciach

Ana i aplikacja

Ana and the app

Lucía mieszka w mieście Meksyk. Ma trzydzieści cztery lata. Jest księgową w dużym biurze.

Lucía lives in Mexico City. She is thirty-four. She is an accountant in a big office.

Cały dzień pracuje z liczbami. Liczby na papierze, liczby na komputerze. Jest dobra w liczbach.

All day, she works with numbers. Numbers on paper, numbers on her computer. She is good with numbers.

O szóstej wraca metrem do domu. Jej mieszkanie jest małe i ciche.

At six o’clock, she takes the metro home. Her apartment is small and quiet.

Je kolację sama. Ogląda telewizję sama. Idzie spać o dziesiątej.

She eats dinner alone. She watches TV alone. She goes to bed at ten.

W piątek wieczorem przychodzi jej przyjaciółka Ana. Ana ma butelkę wina i szeroki uśmiech.

On Friday evening, her friend Ana comes. Ana has a bottle of wine and a big smile.

„Jak twój tydzień?”, pyta Ana.

“How is your week?” asks Ana.

„Dobrze. Dużo liczb”.

“Good. Lots of numbers.”

„A twoje wieczory?”.

“And your evenings?”

„Moje wieczory są ciche. Mam telewizor i herbatę”.

“My evenings are quiet. I have my TV and my tea.”

Ana patrzy na nią. „Lucía, masz trzydzieści cztery lata. Nie masz osiemdziesięciu. Daj mi swój telefon”.

Ana looks at her. “Lucía, you are thirty-four. You are not eighty. Give me your phone.”

„Mój telefon? Dlaczego?”.

“My phone? Why?”

„Bo potrzebujesz aplikacji randkowej”.

“Because you need a dating app.”

„Aplikacji randkowej? Nie, nie, nie. Jestem księgową. Księgowa nie korzysta z aplikacji randkowych”.

“A dating app? No, no, no. I am an accountant. An accountant doesn’t do dating apps.”