The Dog in the Photos

Ana and the app

Ana i aplikacja

Lucía lives in Mexico City. She is thirty-four. She is an accountant in a big office.

Lucía mieszka w mieście Meksyk. Ma trzydzieści cztery lata. Jest księgową w dużym biurze.

All day, she works with numbers. Numbers on paper, numbers on her computer. She is good with numbers.

Cały dzień pracuje z liczbami. Liczby na papierze, liczby na komputerze. Jest dobra w liczbach.

At six o’clock, she takes the metro home. Her apartment is small and quiet.

O szóstej wraca metrem do domu. Jej mieszkanie jest małe i ciche.

She eats dinner alone. She watches TV alone. She goes to bed at ten.

Je kolację sama. Ogląda telewizję sama. Idzie spać o dziesiątej.

On Friday evening, her friend Ana comes. Ana has a bottle of wine and a big smile.

W piątek wieczorem przychodzi jej przyjaciółka Ana. Ana ma butelkę wina i szeroki uśmiech.

“How is your week?” asks Ana.

„Jak twój tydzień?”, pyta Ana.

“Good. Lots of numbers.”

„Dobrze. Dużo liczb”.

“And your evenings?”

„A twoje wieczory?”.

“My evenings are quiet. I have my TV and my tea.”

„Moje wieczory są ciche. Mam telewizor i herbatę”.

Ana looks at her. “Lucía, you are thirty-four. You are not eighty. Give me your phone.”

Ana patrzy na nią. „Lucía, masz trzydzieści cztery lata. Nie masz osiemdziesięciu. Daj mi swój telefon”.

“My phone? Why?”

„Mój telefon? Dlaczego?”.

“Because you need a dating app.”

„Bo potrzebujesz aplikacji randkowej”.

“A dating app? No, no, no. I am an accountant. An accountant doesn’t do dating apps.”

„Aplikacji randkowej? Nie, nie, nie. Jestem księgową. Księgowa nie korzysta z aplikacji randkowych”.