De hond op de foto’s

Ana en de app

Ana and the app

Lucía woont in Mexico-Stad. Ze is vierendertig. Ze is accountant in een groot kantoor.

Lucía lives in Mexico City. She is thirty-four. She is an accountant in a big office.

De hele dag werkt ze met nummers. Nummers op papier, nummers op haar computer. Ze is goed met nummers.

All day, she works with numbers. Numbers on paper, numbers on her computer. She is good with numbers.

Om zes uur neemt ze de metro naar huis. Haar appartement is klein en rustig.

At six o’clock, she takes the metro home. Her apartment is small and quiet.

Ze eet alleen. Ze kijkt alleen tv. Ze gaat om tien uur naar bed.

She eats dinner alone. She watches TV alone. She goes to bed at ten.

Op vrijdagavond komt haar vriendin Ana. Ana heeft een fles wijn en een grote glimlach.

On Friday evening, her friend Ana comes. Ana has a bottle of wine and a big smile.

“Hoe is je week?”, vraagt Ana.

“How is your week?” asks Ana.

“Goed. Veel nummers.”

“Good. Lots of numbers.”

“En je avonden?”

“And your evenings?”

“Mijn avonden zijn rustig. Ik heb mijn tv en mijn thee.”

“My evenings are quiet. I have my TV and my tea.”

Ana kijkt naar haar. “Lucía, je bent vierendertig. Je bent niet tachtig. Geef me je telefoon.”

Ana looks at her. “Lucía, you are thirty-four. You are not eighty. Give me your phone.”

“Mijn telefoon? Waarom?”

“My phone? Why?”

“Want je hebt een datingapp nodig.”

“Because you need a dating app.”

“Een datingapp? Nee, nee, nee. Ik ben accountant. Een accountant doet niet aan datingapps.”

“A dating app? No, no, no. I am an accountant. An accountant doesn’t do dating apps.”