Tomorrow’s Message

1

1

“Please help me. Tomorrow, on the twenty-sixth of September, at six in the evening, at the iron bridge. If nobody comes, I’m leaving. And then I’m never coming back.”

„Proszę, pomóż mi. Jutro, dwudziestego szóstego września o szóstej wieczorem, przy żelaznym moście. Jeśli nikt nie przyjdzie, odchodzę. I wtedy już nigdy nie wrócę”.

That was the first message I heard on my new old phone. And today is the twenty-fifth of September.

To była pierwsza wiadomość, którą usłyszałam na moim nowym starym telefonie. A dzisiaj jest dwudziesty piąty września.

My name is Nele, I’m thirty-one and I repair bicycles in a small workshop in Leipzig. Last week my own phone fell into a bucket of oil. Because I don’t have much money, I went to the flea market by the canal on Thursday afternoon.

Nazywam się Nele, mam trzydzieści jeden lat i naprawiam rowery w małym warsztacie w Lipsku. Mój własny telefon wpadł w zeszłym tygodniu do wiadra z olejem. Ponieważ nie mam zbyt wielu pieniędzy, w czwartkowe popołudnie poszłam na pchli targ nad kanałem.

Between old lamps, records and coffee cups I found a table of electronics. Behind it sat an old man who spoke very slowly. He was wearing a grey coat, even though the sun was shining.

Pomiędzy starymi lampami, płytami winylowymi i filiżankami do kawy znalazłam stół z elektroniką. Za nim siedział starszy pan, który mówił bardzo wolno. Miał na sobie szary płaszcz, chociaż świeciło słońce.

“Twenty euros,” he said, pointing at a silver phone. “It works. It belonged to my family.”

„Dwadzieścia euro” – powiedział i wskazał na srebrny telefon komórkowy. „Działa. Należał do mojej rodziny”.

I didn’t think about it for long. At home I plugged the phone into the charger, and after an hour the screen lit up. No password. No photos, no contacts. Someone had deleted almost everything. Almost everything.

Nie zastanawiałam się długo. W domu podłączyłam telefon do ładowarki i po godzinie ekran się zaświecił. Żadnego hasła. Żadnych zdjęć, żadnych kontaktów. Ktoś skasował prawie wszystko. Prawie wszystko.

There was still one single voice message in the mailbox. The voice belonged to a young woman. She spoke quietly, quickly, as if someone was nearby who mustn’t hear her. In the background I heard a train.

W poczcie głosowej była jeszcze jedna jedyna wiadomość głosowa. Głos należał do młodej kobiety. Mówiła cicho, szybko, jakby w pobliżu był ktoś, kto nie powinien jej usłyszeć. W tle słyszałam pociąg.

I listened to the message five times. Then I looked at the date it had been saved. And at that moment I went cold.

Odsłuchałam wiadomość pięć razy. Potem spojrzałam na datę, kiedy została zapisana. I w tym momencie zrobiło mi się zimno.

The message wasn’t new. It had been recorded eleven years ago, on the twenty-fifth of September. Exactly today, only eleven years earlier.

Wiadomość nie była nowa. Została nagrana jedenaście lat temu, dwudziestego piątego września. Dokładnie dzisiaj, tylko jedenaście lat wcześniej.

I told myself that it meant nothing. Back then the woman said “tomorrow”, and that tomorrow was long gone. Probably everything turned out fine. Probably she found someone who came.

Powiedziałam sobie, że to nic nie znaczy. Kobieta powiedziała wtedy „jutro”, a to jutro dawno minęło. Prawdopodobnie wszystko dobrze się skończyło. Prawdopodobnie znalazła kogoś, kto przyszedł.

But something bothered me. The message had never been opened. Next to it the little blue dot that means “new” was still glowing. Nobody had heard it. For eleven years, nobody. Only me.

Ale coś mi nie pasowało. Ta wiadomość nigdy nie została otwarta. Obok niej wciąż świeciła się mała niebieska kropka, która oznacza „nowa”. Nikt jej nie odsłuchał. Przez jedenaście lat nikt. Tylko ja.

I put the phone on the kitchen table and paced up and down the room. My flatmate Katrin came home and gave me a strange look.

Położyłam telefon na stole kuchennym i zaczęłam chodzić po pokoju tam i z powrotem. Moja współlokatorka Katrin wróciła do domu i spojrzała na mnie dziwnie.

“You look like you’ve seen a ghost,” she said.

„Wyglądasz, jakbyś zobaczyła ducha” – powiedziała.