Ali Baba and the Forty Thieves

In a town in Persia there dwelt two brothers, one named Cassim, the other Ali Baba. Cassim was married to a rich wife and lived in plenty, while Ali Baba had to maintain his wife and children by cutting wood in a neighboring forest and selling it in the town. One day, when Ali Baba was in the forest, he saw a troop of men on horseback, coming toward him in a cloud of dust. He was afraid they were robbers, and climbed into a tree for safety. When they came up to him and dismounted, he counted forty of them. They unbridled their horses and tied them to trees. The finest man among them, whom Ali Baba took to be their captain, went a little way among some bushes, and said: “Open, Sesame!” so plainly that Ali Baba heard him. A door opened in the rocks, and having made the troop go in, he followed them, and the door shut again of itself. They stayed some time inside, and Ali Baba, fearing they might come out and catch him, was forced to sit patiently in the tree. At last the door opened again, and the Forty Thieves came out. As the Captain went in last he came out first, and made them all pass by him; he then closed the door, saying: “Shut, Sesame!” Every man bridled his horse and mounted, the Captain put himself at their head, and they returned as they came.

W pewnym mieście w Persji mieszkało dwóch braci: jeden zwał się Kasim, a drugi Ali Baba. Kasim poślubił bogatą kobietę i żył w dostatku, podczas gdy Ali Baba musiał utrzymywać żonę i dzieci, ścinając drzewo w pobliskim lesie i sprzedając je w mieście. Pewnego dnia, gdy Ali Baba był w lesie, ujrzał oddział jeźdźców zbliżających się ku niemu w tumanie kurzu. Przeląkł się, że to rozbójnicy, i dla bezpieczeństwa wspiął się na drzewo. Gdy nadjechali i zsiedli z koni, doliczył się ich czterdziestu. Rozkiełznali konie i przywiązali je do drzew. Najdorodniejszy z nich, którego Ali Baba uznał za herszta, podszedł kawałek między krzaki i rzekł: „Sezamie, otwórz się!” tak wyraźnie, że Ali Baba go usłyszał. W skałach otworzyły się wrota, a gdy herszt wprowadził swój oddział do środka, sam wszedł za nimi i wrota zamknęły się same za siebie. Zostali wewnątrz przez pewien czas, a Ali Baba, obawiając się, że mogą wyjść i go schwytać, musiał cierpliwie czekać na drzewie. Wreszcie wrota otwarły się znowu i wyszło czterdziestu rozbójników. Jako że herszt wszedł ostatni, wyszedł pierwszy i nakazał im wszystkim przejść obok siebie; potem zamknął wrota, mówiąc: „Sezamie, zamknij się!”. Każdy z nich okiełznał konia i dosiadł go, herszt stanął na ich czele i odjechali tak samo, jak przybyli.

Then Ali Baba climbed down and went to the door concealed among the bushes, and said: “Open, Sesame!” and it flew open. Ali Baba, who expected a dull, dismal place, was greatly surprised to find it large and well lighted, hollowed by the hand of man in the form of a vault, which received the light from an opening in the ceiling. He saw rich bales of merchandise--silk, stuff-brocades, all piled together, and gold and silver in heaps, and money in leather purses. He went in and the door shut behind him. He did not look at the silver, but brought out as many bags of gold as he thought his asses, which were browsing outside, could carry, loaded them with the bags, and hid it all with fagots. Using the words: “Shut, Sesame!” he closed the door and went home.

Wtedy Ali Baba zszedł na dół, podszedł do wrót ukrytych pośród krzewów i rzekł: „Sezamie, otwórz się!”, a one rozwarły się na oścież. Ali Baba, który spodziewał się ponurego, mrocznego miejsca, ze zdumieniem ujrzał przestrzeń wielką i widną, wykutą ludzką ręką na kształt sklepienia, do którego światło wpadało przez otwór w suficie. Ujrzał bogate bele towarów – jedwabie, brokaty, ułożone w sterty, złoto i srebro na kupach oraz pieniądze w skórzanych sakwach. Wszedł do środka, a wrota zamknęły się za nim. Nie spojrzał nawet na srebro, lecz wyniósł tyle worków ze złotem, ile – jak mniemał – mogły udźwignąć jego osły pasące się na zewnątrz, załadował je workami i ukrył wszystko pod chrustem. Wypowiedziawszy słowa: „Sezamie, zamknij się!”, zamknął wrota i wyruszył do domu.

Then he drove his asses into the yard, shut the gates, carried the money-bags to his wife, and emptied them out before her. He bade her keep the secret, and he would go and bury the gold. “Let me first measure it,” said his wife. “I will go borrow a measure of someone, while you dig the hole.” So she ran to the wife of Cassim and borrowed a measure. Knowing Ali Baba’s poverty, the sister was curious to find out what sort of grain his wife wished to measure, and artfully put some suet at the bottom of the measure. Ali Baba’s wife went home and set the measure on the heap of gold, and filled it and emptied it often, to her great content. She then carried it back to her sister, without noticing that a piece of gold was sticking to it, which Cassim’s wife perceived directly her back was turned. She grew very curious, and said to Cassim when he came home: “Cassim, your brother is richer than you. He does not count his money, he measures it.” He begged her to explain this riddle, which she did by showing him the piece of money and telling him where she found it. Then Cassim grew so envious that he could not sleep, and went to his brother in the morning before sunrise. “Ali Baba,” he said, showing him the gold piece, “you pretend to be poor and yet you measure gold.” By this Ali Baba perceived that through his wife’s folly Cassim and his wife knew their secret, so he confessed all and offered Cassim a share. “That I expect,” said Cassim; “but I must know where to find the treasure, otherwise I will discover all, and you will lose all.” Ali Baba, more out of kindness than fear, told him of the cave, and the very words to use. Cassim left Ali Baba, meaning to be beforehand with him and get the treasure for himself. He rose early next morning, and set out with ten mules loaded with great chests. He soon found the place, and the door in the rock. He said: “Open, Sesame!” and the door opened and shut behind him. He could have feasted his eyes all day on the treasures, but he now hastened to gather together as much of it as possible; but when he was ready to go he could not remember what to say for thinking of his great riches. Instead of “Sesame,” he said: “Open, Barley!” and the door remained fast. He named several different sorts of grain, all but the right one, and the door still stuck fast. He was so frightened at the danger he was in that he had as much forgotten the word as if he had never heard it.

Wprowadził osły na podwórze, zamknął bramę, zaniósł worki z pieniędzmi żonie i wysypał je przed nią. Nakazał jej dochować tajemnicy, sam zaś zamierzał pójść zakopać złoto. „Pozwól mi je najpierw zmierzyć” – rzekła żona. – „Pójdę pożyczyć od kogoś miarkę, podczas gdy ty wykopiesz dół”. Pobiegła więc do żony Kasima i pożyczyła miarkę. Znając ubóstwo Alego Baby, bratowa była ciekawa, jakie to ziarno chce mierzyć jego żona, i sprytnie posmarowała dno miarki odrobiną łoju. Żona Alego Baby wróciła do domu, postawiła miarkę na stercie złota, po czym napełniała ją i opróżniała wielokrotnie, ku swemu wielkiemu zadowoleniu. Następnie odniosła ją bratowej, nie zauważywszy, że na dnie przykleił się kawałek złota, co żona Kasima dostrzegła, zaledwie tamta odwróciła się plecami. Zapłonęła ciekawością i rzekła do Kasima, gdy ten wrócił do domu: „Kasimie, twój brat jest bogatszy od ciebie. On nie liczy swoich pieniędzy, lecz je mierzy”. Błagał ją, by wyjaśniła tę zagadkę, co też uczyniła, pokazując mu złotą monetę i mówiąc, gdzie ją znalazła. Wtedy Kasim zapłonął taką zawiścią, że nie mógł zmrużyć oka, i rankiem przed wschodem słońca udał się do brata. „Ali Babo” – rzekł, pokazując mu sztukę złota – „udajesz biedaka, a tymczasem mierzysz złoto miarką”. Po tym Ali Baba pojął, że przez nierozwagę jego żony Kasim i jego małżonka poznali ich tajemnicę, wyznał więc wszystko i zaproponował Kasimowi udział w skarbie. „Tego właśnie oczekuję” – rzekł Kasim – „ale muszę wiedzieć, gdzie znaleźć skarb, inaczej wszystko wyjawię, a ty stracisz wszystko”. Ali Baba, bardziej z dobroci serca niż ze strachu, opowiedział mu o jaskini i podał dokładne słowa, których należało użyć. Kasim opuścił Alego Babę, zamierzając go ubiec i zagarnąć skarb dla siebie. Wstał wcześnie rano i wyruszył z dziesięcioma mułami obładowanymi wielkimi skrzyniami. Wkrótce odnalazł to miejsce i wrota w skale. Rzekł: „Sezamie, otwórz się!”, a wrota otworzyły się i zamknęły za nim. Mógłby cały dzień nasycać oczy skarbami, lecz teraz spieszył się, by zgromadzić ich jak najwięcej; kiedy jednak był gotów do drogi, z powodu myśli o wielkim bogactwie nie potrafił sobie przypomnieć, co należy powiedzieć. Zamiast „Sezamie”, rzekł: „Jęczmieniu, otwórz się!”, lecz wrota pozostały niewzruszone. Wymieniał rozmaite rodzaje ziaren, wszystkie z wyjątkiem właściwego, a wrota wciąż ani drgnęły. Był tak przerażony niebezpieczeństwem, w jakim się znalazł, że zapomniał to słowo tak dalece, jak gdyby nigdy go nie słyszał.