Ali Baba and the Forty Thieves

In a town in Persia there dwelt two brothers, one named Cassim, the other Ali Baba. Cassim was married to a rich wife and lived in plenty, while Ali Baba had to maintain his wife and children by cutting wood in a neighboring forest and selling it in the town. One day, when Ali Baba was in the forest, he saw a troop of men on horseback, coming toward him in a cloud of dust. He was afraid they were robbers, and climbed into a tree for safety. When they came up to him and dismounted, he counted forty of them. They unbridled their horses and tied them to trees. The finest man among them, whom Ali Baba took to be their captain, went a little way among some bushes, and said: “Open, Sesame!” so plainly that Ali Baba heard him. A door opened in the rocks, and having made the troop go in, he followed them, and the door shut again of itself. They stayed some time inside, and Ali Baba, fearing they might come out and catch him, was forced to sit patiently in the tree. At last the door opened again, and the Forty Thieves came out. As the Captain went in last he came out first, and made them all pass by him; he then closed the door, saying: “Shut, Sesame!” Every man bridled his horse and mounted, the Captain put himself at their head, and they returned as they came.

In een stad in Perzië woonden twee broers; de een heette Cassim, de ander Ali Baba. Cassim was getrouwd met een rijke vrouw en leefde in overvloed, terwijl Ali Baba zijn vrouw en kinderen moest onderhouden door hout te hakken in een nabijgelegen bos en dat in de stad te verkopen. Op een dag, toen Ali Baba in het bos was, zag hij een groep ruiters in een stofwolk op zich afkomen. Hij was bang dat het rovers waren en klom voor de veiligheid in een boom. Toen ze bij hem aankwamen en afstegen, telde hij er veertig. Ze deden hun paarden het bit af en bonden ze aan de bomen vast. De knapste man onder hen, die Ali Baba voor hun kapitein aanzag, liep een klein stukje tussen wat struiken en zei: “Sesam, open u!” zo duidelijk dat Ali Baba hem hoorde. Er opende zich een deur in de rotsen, en nadat hij de groep naar binnen had laten gaan, volgde hij hen, waarop de deur vanzelf weer sloot. Ze bleven enige tijd binnen, en Ali Baba, die vreesde dat ze naar buiten zouden komen en hem zouden vangen, was gedwongen geduldig in de boom te blijven zitten. Eindelijk ging de deur weer open en kwamen de veertig rovers naar buiten. Omdat de kapitein als laatste naar binnen was gegaan, kwam hij als eerste naar buiten en liet hij hen allemaal langs zich heen lopen; daarna sloot hij de deur en zei: “Sesam, sluit u!” Iedere man tuigde zijn paard weer op en steeg op, de kapitein ging aan hun hoofd staan en ze keerden terug zoals ze waren gekomen.

Then Ali Baba climbed down and went to the door concealed among the bushes, and said: “Open, Sesame!” and it flew open. Ali Baba, who expected a dull, dismal place, was greatly surprised to find it large and well lighted, hollowed by the hand of man in the form of a vault, which received the light from an opening in the ceiling. He saw rich bales of merchandise--silk, stuff-brocades, all piled together, and gold and silver in heaps, and money in leather purses. He went in and the door shut behind him. He did not look at the silver, but brought out as many bags of gold as he thought his asses, which were browsing outside, could carry, loaded them with the bags, and hid it all with fagots. Using the words: “Shut, Sesame!” he closed the door and went home.

Toen klom Ali Baba naar beneden, liep naar de deur die tussen de struiken verborgen lag en zei: “Sesam, open u!” en hij vloog open. Ali Baba, die een sombere, kille plek had verwacht, was zeer verrast toen hij ontdekte dat het er groot en goed verlicht was, door mensenhanden uitgehouwen in de vorm van een gewelf, dat licht ontving via een opening in het plafond. Hij zag rijke balen handelswaar – zijde, brokaatstoffen, allemaal op een hoop gestapeld – en goud en zilver op hopen, en geld in leren beurzen. Hij ging naar binnen en de deur sloot achter hem. Hij keek niet naar het zilver, maar haalde zoveel zakken goud naar buiten als zijn ezels, die buiten stonden te grazen, volgens hem konden dragen, laadde ze met de zakken vol en verborg alles onder takkenbossen. Met de woorden: “Sesam, sluit u!” sloot hij de deur en ging naar huis.

Then he drove his asses into the yard, shut the gates, carried the money-bags to his wife, and emptied them out before her. He bade her keep the secret, and he would go and bury the gold. “Let me first measure it,” said his wife. “I will go borrow a measure of someone, while you dig the hole.” So she ran to the wife of Cassim and borrowed a measure. Knowing Ali Baba’s poverty, the sister was curious to find out what sort of grain his wife wished to measure, and artfully put some suet at the bottom of the measure. Ali Baba’s wife went home and set the measure on the heap of gold, and filled it and emptied it often, to her great content. She then carried it back to her sister, without noticing that a piece of gold was sticking to it, which Cassim’s wife perceived directly her back was turned. She grew very curious, and said to Cassim when he came home: “Cassim, your brother is richer than you. He does not count his money, he measures it.” He begged her to explain this riddle, which she did by showing him the piece of money and telling him where she found it. Then Cassim grew so envious that he could not sleep, and went to his brother in the morning before sunrise. “Ali Baba,” he said, showing him the gold piece, “you pretend to be poor and yet you measure gold.” By this Ali Baba perceived that through his wife’s folly Cassim and his wife knew their secret, so he confessed all and offered Cassim a share. “That I expect,” said Cassim; “but I must know where to find the treasure, otherwise I will discover all, and you will lose all.” Ali Baba, more out of kindness than fear, told him of the cave, and the very words to use. Cassim left Ali Baba, meaning to be beforehand with him and get the treasure for himself. He rose early next morning, and set out with ten mules loaded with great chests. He soon found the place, and the door in the rock. He said: “Open, Sesame!” and the door opened and shut behind him. He could have feasted his eyes all day on the treasures, but he now hastened to gather together as much of it as possible; but when he was ready to go he could not remember what to say for thinking of his great riches. Instead of “Sesame,” he said: “Open, Barley!” and the door remained fast. He named several different sorts of grain, all but the right one, and the door still stuck fast. He was so frightened at the danger he was in that he had as much forgotten the word as if he had never heard it.

Vervolgens dreef hij zijn ezels de binnenplaats op, sloot de poorten, bracht de geldzakken naar zijn vrouw en leegde ze voor haar voeten. Hij droeg haar op het geheim te bewaren en zei dat hij het goud zou gaan begraven. “Laat me het eerst meten,” zei zijn vrouw. “Ik ga bij iemand een korenmaat lenen terwijl jij het gat graaft.” Ze rende dus naar de vrouw van Cassim en leende een maatbeker. Omdat ze wist van Ali Baba's armoede, was de schoonzus nieuwsgierig naar wat voor graan zijn vrouw wilde meten, en ze smeerde listig wat reuzel op de bodem van de maatbeker. Ali Baba's vrouw ging naar huis, zette de maatbeker op de hoop goud en vulde en leegde hem vele malen, tot haar grote vreugde. Daarna bracht ze hem terug naar haar schoonzus, zonder te merken dat er een goudstuk aan vastgeplakt zat, wat Cassims vrouw meteen zag zodra haar rug gekeerd was. Ze werd erg nieuwsgierig en zei tegen Cassim toen hij thuiskwam: “Cassim, je broer is rijker dan jij. Hij telt zijn geld niet, hij meet het.” Hij smeekte haar dit raadsel uit te leggen, wat ze deed door hem het geldstuk te laten zien en te vertellen waar ze het had gevonden. Daarop werd Cassim zo jaloers dat hij de slaap niet kon vatten, en de volgende ochtend voor zonsopgang ging hij naar zijn broer. “Ali Baba,” zei hij, terwijl hij hem het goudstuk toonde, “je doet alsof je arm bent en toch meet je goud af.” Hieruit begreep Ali Baba dat door de dwaasheid van zijn vrouw Cassim en diens vrouw hun geheim kenden; daarom bekende hij alles en bood Cassim een deel aan. “Dat verwacht ik ook,” zei Cassim; “maar ik moet weten waar de schat te vinden is, anders verklap ik alles en verlies je alles.” Ali Baba vertelde hem, meer uit goedheid dan uit angst, over de grot en de precieze woorden die hij moest gebruiken. Cassim verliet Ali Baba met de bedoeling hem voor te zijn en de schat voor zichzelf op te eisen. De volgende ochtend stond hij vroeg op en vertrok met tien muilezels beladen met grote kisten. Al snel vond hij de plek en de deur in de rots. Hij zei: “Sesam, open u!” en de deur ging open en sloot zich achter hem. Hij had zijn ogen wel de hele dag aan de schatten kunnen laven, maar hij haastte zich nu om er zoveel mogelijk van te verzamelen; toen hij echter klaar was om te vertrekken, kon hij zich door het denken aan zijn grote rijkdom niet meer herinneren wat hij moest zeggen. In plaats van “Sesam” zei hij: “Gerst, open u!” en de deur bleef dicht. Hij noemde verschillende soorten graan, alle behalve de juiste, en de deur bleef hermetisch gesloten. Hij was zo bang voor het gevaar waarin hij verkeerde, dat hij het woord evenzeer was vergeten alsof hij het nooit had gehoord.