Tuesdays at Ten

The Man in the Hat

Ο άντρας με το καπέλο

The lost-property office at Kyoto Station is in the basement, behind a long row of lockers, in a place most travellers only find once they have lost something. There is a counter there, a bell that nobody uses, and two chairs for people waiting, on which almost nobody ever waits. Behind the counter, shelves reach up to the ceiling, and on the shelves lies whatever the city forgets each day.

Το γραφείο απολεσθέντων του σταθμού του Κιότο βρίσκεται στο υπόγειο, πίσω από μια μεγάλη σειρά από θυρίδες φύλαξης, σε ένα σημείο που οι περισσότεροι ταξιδιώτες βρίσκουν μόνο όταν έχουν χάσει κάτι. Υπάρχει εκεί ένας γκισές, ένα κουδούνι που δεν χρησιμοποιεί κανείς και δύο καρέκλες αναμονής, όπου σχεδόν ποτέ δεν περιμένει κανένας. Πίσω από τον γκισέ υψώνονται ράφια μέχρι το ταβάνι, και στα ράφια βρίσκεται ό,τι ξεχνάει η πόλη κάθε μέρα.

Haruka Mori had worked at this counter for twenty-three years. She was fifty-two, wore her glasses on a thin chain and had a system that nobody but her fully understood. Gloves went to the left, keys into the small boxes under the window, umbrellas into the tall stands on the back wall, sorted by colour. Anyone looking for a black umbrella – and in Kyoto everyone was looking for a black umbrella – had to be patient.

Η Χαρούκα Μόρι δούλευε είκοσι τρία χρόνια σε αυτόν τον γκισέ. Ήταν πενήντα δύο ετών, φορούσε γυαλιά με λεπτή αλυσίδα και είχε ένα σύστημα που κανείς εκτός από την ίδια δεν καταλάβαινε απόλυτα. Τα γάντια πήγαιναν αριστερά, τα κλειδιά στα μικρά κουτιά κάτω από το παράθυρο, οι ομπρέλες στις ψηλές βάσεις στον πίσω τοίχο, ταξινομημένες κατά χρώμα. Όποιος έψαχνε μαύρη ομπρέλα —και στο Κιότο όλοι έψαχναν μαύρη ομπρέλα— έπρεπε να έχει υπομονή.