Tuesdays at Ten

The Man in the Hat

De man met de hoed

The lost-property office at Kyoto Station is in the basement, behind a long row of lockers, in a place most travellers only find once they have lost something. There is a counter there, a bell that nobody uses, and two chairs for people waiting, on which almost nobody ever waits. Behind the counter, shelves reach up to the ceiling, and on the shelves lies whatever the city forgets each day.

Het bureau voor gevonden voorwerpen van station Kyoto bevindt zich in het souterrain, achter een lange rij kluisjes, op een plek die de meeste reizigers pas vinden als ze iets kwijt zijn. Er is een loket, een bel die niemand gebruikt en twee stoelen voor wachtenden, waarop bijna nooit iemand zit te wachten. Achter het loket reiken de stellingen tot aan het plafond, en op de planken ligt wat de stad elke dag vergeet.

Haruka Mori had worked at this counter for twenty-three years. She was fifty-two, wore her glasses on a thin chain and had a system that nobody but her fully understood. Gloves went to the left, keys into the small boxes under the window, umbrellas into the tall stands on the back wall, sorted by colour. Anyone looking for a black umbrella – and in Kyoto everyone was looking for a black umbrella – had to be patient.

Haruka Mori werkte al drieëntwintig jaar aan dit loket. Ze was tweeënvijftig, droeg een bril aan een dun kettinkje en had een systeem dat behalve zijzelf niemand helemaal begreep. Handschoenen gingen naar links, sleutels in de kleine bakjes onder het raam, paraplu’s in de hoge standaards tegen de achterwand, gerangschikt op kleur. Wie een zwarte paraplu zocht – en in Kyoto zocht iedereen een zwarte paraplu –, moest geduld hebben.