Tuesdays at Ten

The Man in the Hat

Mężczyzna w kapeluszu

The lost-property office at Kyoto Station is in the basement, behind a long row of lockers, in a place most travellers only find once they have lost something. There is a counter there, a bell that nobody uses, and two chairs for people waiting, on which almost nobody ever waits. Behind the counter, shelves reach up to the ceiling, and on the shelves lies whatever the city forgets each day.

Biuro rzeczy znalezionych na stacji w Kioto mieści się w podziemiach, za długim rzędem skrytek bagażowych, w miejscu, które większość podróżnych znajduje dopiero wtedy, gdy coś zgubi. Jest tam okienko, dzwonek, którego nikt nie używa, i dwa krzesła dla czekających, na których prawie nigdy nikt nie czeka. Za okienkiem stoją regały sięgające sufitu, a na regałach leży to, o czym miasto codziennie zapomina.

Haruka Mori had worked at this counter for twenty-three years. She was fifty-two, wore her glasses on a thin chain and had a system that nobody but her fully understood. Gloves went to the left, keys into the small boxes under the window, umbrellas into the tall stands on the back wall, sorted by colour. Anyone looking for a black umbrella – and in Kyoto everyone was looking for a black umbrella – had to be patient.

Haruka Mori pracowała w tym okienku od dwudziestu trzech lat. Miała pięćdziesiąt dwa lata, nosiła okulary na cienkim łańcuszku i miała swój system, którego poza nią nikt do końca nie rozumiał. Rękawiczki trafiały na lewo, klucze do małych skrzyneczek pod oknem, a parasole do wysokich stojaków pod tylną ścianą, uporządkowane według kolorów. Kto szukał czarnego parasola – a w Kioto wszyscy szukali czarnego parasola – musiał uzbroić się w cierpliwość.