Silence in the Hall

The Fifth Round

Ο πέμπτος γύρος

For thirty years Davit Kapanadze had been running chess tournaments, and in thirty years he had learned that you do not recognise a cheat by his moves, but by his hands. Someone with something to hide touches his face, his ear, his pocket; he gets up too often, and he comes back too quickly. Davit had fetched players out of toilets with telephones in the cisterns, he had confiscated a shoe with a vibration motor in its sole, and once, in Tbilisi, he had sent a grandfather out of the hall who was giving his grandson signals from the audience with a handkerchief. He was not proud of it. He was only thorough.

Εδώ και τριάντα χρόνια ο Νταβίτ Καπαναντζέ διηύθυνε τουρνουά σκακιού, και σε τριάντα χρόνια είχε μάθει ότι έναν απατεώνα δεν τον αναγνωρίζει κανείς από τις κινήσεις του, αλλά από τα χέρια του. Όποιος έχει κάτι να κρύψει, αγγίζει το πρόσωπό του, το αυτί του, την τσέπη του· σηκώνεται πολύ συχνά και επιστρέφει υπερβολικά γρήγορα. Ο Νταβίτ είχε βγάλει παίκτες από τουαλέτες όπου στα καζανάκια υπήρχαν τηλέφωνα, είχε κατασχέσει ένα παπούτσι που στον πάτο του είχε κρυμμένο ένα μοτεράκι δόνησης, και μια φορά, στην Τιφλίδα, είχε αποβάλει από την αίθουσα έναν παππού που έκανε νοήματα με το μαντίλι στον εγγονό του από το κοινό. Περήφανος δεν ήταν γι' αυτό. Ήταν απλώς σχολαστικός.

The Batumi Open was to be his last tournament. He had informed the federation in the spring, in a short letter without giving a reason, because he did not know himself exactly which one he should have given. He was sixty-three, his knees no longer liked the long days, and every Sunday his daughter called from Berlin to ask whether he did not finally want to do something else. What that was supposed to be, however, she could not tell him either.

Το Μπατούμι Όπεν επρόκειτο να είναι το τελευταίο του τουρνουά. Το είχε ανακοινώσει στην ομοσπονδία την άνοιξη, με μια σύντομη επιστολή χωρίς αιτιολογία, επειδή ούτε ο ίδιος ήξερε ακριβώς ποια θα έπρεπε να αναφέρει. Ήταν εξήντα τριών, τα γόνατά του δεν άντεχαν πια τις ατελείωτες μέρες, και η κόρη του τηλεφωνούσε κάθε Κυριακή από το Βερολίνο για να τον ρωτήσει αν δεν ήθελε επιτέλους να καταπιαστεί με κάτι άλλο. Τι θα έπρεπε να είναι αυτό, πάντως, δεν μπορούσε να του πει ούτε εκείνη.