Silence in the Hall

The Fifth Round

De vijfde ronde

For thirty years Davit Kapanadze had been running chess tournaments, and in thirty years he had learned that you do not recognise a cheat by his moves, but by his hands. Someone with something to hide touches his face, his ear, his pocket; he gets up too often, and he comes back too quickly. Davit had fetched players out of toilets with telephones in the cisterns, he had confiscated a shoe with a vibration motor in its sole, and once, in Tbilisi, he had sent a grandfather out of the hall who was giving his grandson signals from the audience with a handkerchief. He was not proud of it. He was only thorough.

Al dertig jaar leidde Davit Kapanadze schaaktoernooien, en in dertig jaar had hij geleerd dat je een valsspeler niet aan zijn zetten herkent, maar aan zijn handen. Wie iets te verbergen heeft, raakt zijn gezicht aan, zijn oor, zijn zak; hij staat te vaak op en komt te snel weer terug. Davit had spelers uit toiletten gehaald in wier spoelbakken telefoons lagen, hij had een schoen in beslag genomen in de zool waarvan een trilmotortje zat, en eens, in Tbilisi, een grootvader de zaal uitgestuurd die zijn kleinzoon vanuit het publiek signalen gaf met zijn zakdoek. Trots was hij er niet op. Hij was alleen grondig.

The Batumi Open was to be his last tournament. He had informed the federation in the spring, in a short letter without giving a reason, because he did not know himself exactly which one he should have given. He was sixty-three, his knees no longer liked the long days, and every Sunday his daughter called from Berlin to ask whether he did not finally want to do something else. What that was supposed to be, however, she could not tell him either.

Het Batoemi Open zou zijn laatste toernooi zijn. Hij had het de bond in het voorjaar laten weten, in een korte brief zonder opgave van redenen, omdat hij zelf niet precies wist welke hij had moeten noemen. Hij was drieënzestig, zijn knieën hielden niet meer van die lange dagen, en zijn dochter belde elke zondag vanuit Berlijn om hem te vragen of hij niet eindelijk eens iets anders wilde gaan doen. Wat dat dan moest zijn, kon ze hem overigens ook niet vertellen.