The Scarlet Plague

I

I

The way led along upon what had once been the embankment of a railroad. But no train had run upon it for many years. The forest on either side swelled up the slopes of the embankment and crested across it in a green wave of trees and bushes. The trail was as narrow as a man’s body, and was no more than a wild-animal runway. Occasionally, a piece of rusty iron, showing through the forest-mould, advertised that the rail and the ties still remained. In one place, a ten-inch tree, bursting through at a connection, had lifted the end of a rail clearly into view. The tie had evidently followed the rail, held to it by the spike long enough for its bed to be filled with gravel and rotten leaves, so that now the crumbling, rotten timber thrust itself up at a curious slant. Old as the road was, it was manifest that it had been of the mono-rail type.

Το μονοπάτι ακολουθούσε ό,τι είχε απομείνει από το επίχωμα μιας σιδηροδρομικής γραμμής. Κανένα τρένο όμως δεν είχε περάσει από εκεί εδώ και πολλά χρόνια. Το δάσος και από τις δύο πλευρές φούσκωνε στις πλαγιές του επιχώματος και το διέσχιζε σαν πράσινο κύμα από δέντρα και θάμνους. Το μονοπάτι ήταν στενό όσο το σώμα ενός ανθρώπου και δεν ήταν παρά πέρασμα άγριων ζώων. Κάθε τόσο, ένα κομμάτι σκουριασμένου σιδήρου που φαινόταν μέσα από το χώμα του δάσους μαρτυρούσε ότι οι ράγες και οι στρωτήρες υπήρχαν ακόμη. Σε ένα σημείο, ένα δέντρο δέκα ιντσών, που είχε ξεπεταχτεί σε έναν σύνδεσμο, είχε σηκώσει την άκρη μιας ράγας και την είχε κάνει καθαρά ορατή. Ο στρωτήρας είχε προφανώς ακολουθήσει τη ράγα, κρατημένος πάνω της από το καρφί αρκετή ώρα ώστε η θέση του να γεμίσει χαλίκι και σάπια φύλλα, με αποτέλεσμα το θρυμματισμένο, σάπιο ξύλο να ξεπροβάλλει τώρα με περίεργη κλίση. Όσο παλιός κι αν ήταν ο δρόμος, ήταν φανερό ότι ανήκε στον τύπο της μονοσιδηροδρομικής γραμμής.

An old man and a boy travelled along this runway. They moved slowly, for the old man was very old, a touch of palsy made his movements tremulous, and he leaned heavily upon his staff. A rude skull-cap of goat-skin protected his head from the sun. From beneath this fell a scant fringe of stained and dirty-white hair. A visor, ingeniously made from a large leaf, shielded his eyes, and from under this he peered at the way of his feet on the trail. His beard, which should have been snow-white but which showed the same weather-wear and camp-stain as his hair, fell nearly to his waist in a great tangled mass. About his chest and shoulders hung a single, mangy garment of goat-skin. His arms and legs, withered and skinny, betokened extreme age, as well as did their sunburn and scars and scratches betoken long years of exposure to the elements.

Ένας γέρος και ένα αγόρι προχωρούσαν σε αυτό το πέρασμα. Κινούνταν αργά, γιατί ο γέρος ήταν πολύ ηλικιωμένος, μια ελαφριά παράλυση έκανε τις κινήσεις του τρεμάμενες και στηριζόταν βαριά στο ραβδί του. Ένα πρόχειρο σκουφί από δέρμα κατσίκας προστάτευε το κεφάλι του από τον ήλιο. Κάτω από αυτό έπεφτε μια αραιή κρόσσα από λερωμένα, βρώμικα άσπρα μαλλιά. Ένα γείσο, έξυπνα φτιαγμένο από ένα μεγάλο φύλλο, σκίαζε τα μάτια του, και από κάτω του κοίταζε προσεκτικά πού πατούσαν τα πόδια του στο μονοπάτι. Η γενειάδα του, που θα έπρεπε να είναι κατάσπρη αλλά έδειχνε την ίδια φθορά από τις καιρικές συνθήκες και τους λεκέδες της κατασκήνωσης όπως τα μαλλιά του, έπεφτε σχεδόν ως τη μέση του σε μια μεγάλη μπερδεμένη μάζα. Γύρω από το στήθος και τους ώμους του κρεμόταν ένα μόνο, ψωριασμένο ρούχο από δέρμα κατσίκας. Τα χέρια και τα πόδια του, αδύναμα και ξερακιανά, μαρτυρούσαν βαθιά γεράματα, όπως και το κάψιμο του ήλιου, οι ουλές και οι γρατσουνιές τους μαρτυρούσαν πολλά χρόνια έκθεσης στα στοιχεία της φύσης.