The Scarlet Plague

I

I

The way led along upon what had once been the embankment of a railroad. But no train had run upon it for many years. The forest on either side swelled up the slopes of the embankment and crested across it in a green wave of trees and bushes. The trail was as narrow as a man’s body, and was no more than a wild-animal runway. Occasionally, a piece of rusty iron, showing through the forest-mould, advertised that the rail and the ties still remained. In one place, a ten-inch tree, bursting through at a connection, had lifted the end of a rail clearly into view. The tie had evidently followed the rail, held to it by the spike long enough for its bed to be filled with gravel and rotten leaves, so that now the crumbling, rotten timber thrust itself up at a curious slant. Old as the road was, it was manifest that it had been of the mono-rail type.

Het pad liep over wat ooit de spoordijk van een spoorweg was geweest. Maar er was al vele jaren geen trein meer overheen gereden. Aan weerszijden golfde het bos de hellingen van de dijk op en brak er als een groene golf van bomen en struiken overheen. Het pad was zo smal als een mensenlichaam en niet meer dan een wildspoor. Hier en daar liet een stuk roestig ijzer, dat door de bosgrond heen schemerde, zien dat de rails en de dwarsliggers er nog lagen. Op één plek had een boom van tien inch dik zich bij een verbinding naar boven gewrongen en het uiteinde van een rail duidelijk zichtbaar opgetild. De dwarsligger was er kennelijk achteraan gegaan, door de spijker er lang genoeg aan vastgehouden om zijn bedding met grind en rottend blad te laten vollopen, zodat het brokkelige, vermolmde hout nu schuin omhoogstak. Hoe oud de spoorlijn ook was, het was duidelijk dat het een monorail was geweest.

An old man and a boy travelled along this runway. They moved slowly, for the old man was very old, a touch of palsy made his movements tremulous, and he leaned heavily upon his staff. A rude skull-cap of goat-skin protected his head from the sun. From beneath this fell a scant fringe of stained and dirty-white hair. A visor, ingeniously made from a large leaf, shielded his eyes, and from under this he peered at the way of his feet on the trail. His beard, which should have been snow-white but which showed the same weather-wear and camp-stain as his hair, fell nearly to his waist in a great tangled mass. About his chest and shoulders hung a single, mangy garment of goat-skin. His arms and legs, withered and skinny, betokened extreme age, as well as did their sunburn and scars and scratches betoken long years of exposure to the elements.

Een oude man en een jongen volgden dit wildspoor. Ze liepen langzaam, want de oude man was zeer oud, een lichte verlamming deed zijn bewegingen trillen en hij steunde zwaar op zijn staf. Een ruw kalotje van geitenvel beschermde zijn hoofd tegen de zon. Daaronder hing een schrale rand vlekkerig, vuilwit haar. Een zonneklep, vernuftig gemaakt van een groot blad, beschermde zijn ogen, en eronderdoor tuurde hij naar de plek waar zijn voeten het pad betraden. Zijn baard, die sneeuwwit had moeten zijn maar dezelfde sporen van weer en kampvuur vertoonde als zijn haar, hing in een grote, verwarde massa tot bijna aan zijn middel. Om zijn borst en schouders hing één enkel, schurftig kledingstuk van geitenvel. Zijn armen en benen, verschrompeld en broodmager, verraadden een extreem hoge leeftijd, evenals hun zonnebrand, littekens en schrammen jarenlange blootstelling aan de elementen verrieden.