The Signal-Man

I

I

“HALLOA! Below there!”

“HALLO! Daar beneden!”

When he heard a voice thus calling to him, he was standing at the door of his box, with a flag in his hand, furled round its short pole. One would have thought, considering the nature of the ground, that he could not have doubted from what quarter the voice came; but instead of looking up to where I stood on the top of the steep cutting nearly over his head, he turned himself about, and looked down the Line. There was something remarkable in his manner of doing so, though I could not have said for my life what. But I know it was remarkable enough to attract my notice, even though his figure was foreshortened and shadowed, down in the deep trench, and mine was high above him, so steeped in the glow of an angry sunset, that I had shaded my eyes with my hand before I saw him at all.

Toen hij een stem zo tot zich hoorde roepen, stond hij in de deuropening van zijn post, met een vlag in zijn hand, opgerold om de korte stok. Gezien de aard van het terrein zou men denken dat hij er geen moment aan kon twijfelen uit welke richting de stem kwam; maar in plaats van omhoog te kijken naar waar ik stond, boven op de steile sleuf, bijna recht boven zijn hoofd, draaide hij zich om en keek hij langs de Lijn naar beneden. Er was iets opmerkelijks in zijn manier van doen, hoewel ik voor mijn leven niet had kunnen zeggen wat. Maar ik weet dat het opmerkelijk genoeg was om mijn aandacht te trekken, ook al was zijn gestalte verkort en overschaduwd, diep beneden in de kloof, en de mijne hoog boven hem, zo badend in de gloed van een dreigende zonsondergang dat ik mijn ogen met mijn hand had afgeschermd voordat ik hem zelfs maar zag.