Aladdin and the Wonderful Lamp

There once lived a poor tailor, who had a son called Aladdin, a careless, idle boy who would do nothing but play all day long in the streets with little idle boys like himself. This so grieved the father that he died; yet, in spite of his mother's tears and prayers, Aladdin did not mend his ways. One day, when he was playing in the streets as usual, a stranger asked him his age, and if he were not the son of Mustapha the tailor.

Er leefde eens een arme kleermaker die een zoon had genaamd Aladdin, een achteloze, luie jongen die niets anders deed dan de hele dag op straat spelen met kleine deugnieten zoals hijzelf. Dit deed de vader zoveel verdriet dat hij stierf; toch beterde Aladdin, ondanks de tranen en gebeden van zijn moeder, zijn leven niet. Op een dag, toen hij zoals gewoonlijk op straat aan het spelen was, vroeg een vreemdeling hem naar zijn leeftijd en of hij niet de zoon van Mustapha de kleermaker was.

"I am, sir," replied Aladdin; "but he died a long while ago."

“Dat ben ik, meneer,” antwoordde Aladdin; “maar hij is al heel lang geleden gestorven.”

On this the stranger, who was a famous African magician, fell on his neck and kissed him, saying: "I am your uncle, and knew you from your likeness to my brother. Go to your mother and tell her I am coming."

Hierop viel de vreemdeling, die een beroemde Afrikaanse tovenaar was, hem om de hals en kuste hem, terwijl hij zei: “Ik ben je oom, en ik herkende je aan je gelijkenis met mijn broer. Ga naar je moeder en vertel haar dat ik eraan kom.”