The Mouth of the House

The Row

De rij

Tea is tasted by north light. Nadeesha Herath had learned that on her first day, eleven years ago, and she had learned nothing since that was as easy to say. The tasting room of Harcourt & Perera lay on the fourth floor of an old office building in the Colombo Fort, with a single wall of windows facing north, towards the harbour, and a long white table on which, every morning at half past eight, the row stood ready: a hundred and twenty cups, behind each a little pot, in front of each a small heap of dry leaves, in each pot two point eight grams of tea, steeped for six minutes and not a second longer.

Thee proef je bij noorderlicht. Dat had Nadeesha Herath op haar eerste dag geleerd, elf jaar geleden, en ze had sindsdien niets geleerd wat zich net zo gemakkelijk liet zeggen. De proefruimte van Harcourt & Perera lag op de vierde verdieping van een oud kantoorpand in Colombo Fort, met één enkele vensterpartij op het noorden, uitkijkend over de haven, en een lange witte tafel waarop elke ochtend om halfnegen de rij stond: honderdtwintig koppen, achter elke kop een potje, voor elke kop een hoopje droge theeblaadjes, in elk potje twee komma acht gram thee, zes minuten getrokken en geen seconde langer.

A broker does not sell what he likes. He sells what he judges. Every lot that went to auction on Tuesday carried in the catalogue a valuation and a price in rupees per kilo, and the buyers from Dubai, Istanbul and Yokohama, who had never seen the tea, bid on that number as if on an oath. Behind the number, at Harcourt & Perera, stood one single person. The house called him, without any irony, the Mouth. In a hundred and twenty-two years it had had five Mouths. The fifth was named Lionel de Alwis, was sixty-seven years old, tied on a necktie even in April, when the city groaned under the heat, and initialled every page of the catalogue L. d. A.

Een makelaar verkoopt niet wat hij lekker vindt. Hij verkoopt wat hij taxeert. Elke partij die op dinsdag naar de veiling ging, kreeg in de catalogus een beoordeling en een prijs in roepies per kilo, en de kopers uit Dubai, Istanbul en Yokohama, die de thee nog nooit hadden gezien, boden op dat getal alsof het een eed was. Achter dat getal stond bij Harcourt & Perera één enkele man. Het huis noemde hem, zonder enige ironie, de Mond. In honderdtweeëntwintig jaar had het vijf Monden gekend. De vijfde heette Lionel de Alwis, was zevenenzestig jaar oud, droeg zelfs in april, wanneer de stad zuchtte onder de hitte, een das en parafeerde elke bladzijde van de catalogus met L. d. A.