The Mouth of the House

The Row

Rząd

Tea is tasted by north light. Nadeesha Herath had learned that on her first day, eleven years ago, and she had learned nothing since that was as easy to say. The tasting room of Harcourt & Perera lay on the fourth floor of an old office building in the Colombo Fort, with a single wall of windows facing north, towards the harbour, and a long white table on which, every morning at half past eight, the row stood ready: a hundred and twenty cups, behind each a little pot, in front of each a small heap of dry leaves, in each pot two point eight grams of tea, steeped for six minutes and not a second longer.

Herbatę degustuje się przy świetle z północy. Tego Nadeesha Herath dowiedziała się pierwszego dnia, jedenaście lat temu, i od tamtej pory nie nauczyła się niczego, co dałoby się wyrazić równie prosto. Pokój degustacyjny firmy Harcourt & Perera mieścił się na czwartym piętrze starej kamienicy biurowej w forcie Kolombo, z jednym tylko rzędem okien wychodzących na północ, ku portowi, oraz z długim białym stołem, na którym każdego ranka o wpół do dziewiątej stał rząd: sto dwadzieścia czarek, za każdą dzbanuszek, przed każdą kupka suchych liści, w każdym dzbanuszku dwa przecinek osiem grama herbaty parzonej przez sześć minut i ani sekundy dłużej.

A broker does not sell what he likes. He sells what he judges. Every lot that went to auction on Tuesday carried in the catalogue a valuation and a price in rupees per kilo, and the buyers from Dubai, Istanbul and Yokohama, who had never seen the tea, bid on that number as if on an oath. Behind the number, at Harcourt & Perera, stood one single person. The house called him, without any irony, the Mouth. In a hundred and twenty-two years it had had five Mouths. The fifth was named Lionel de Alwis, was sixty-seven years old, tied on a necktie even in April, when the city groaned under the heat, and initialled every page of the catalogue L. d. A.

Makler nie sprzedaje tego, co lubi. Sprzedaje to, jak daną partię ocenia. Każda partia trafiająca we wtorek na aukcję miała w katalogu ocenę oraz cenę w rupiach za kilogram, a kupcy z Dubaju, Stambułu i Jokohamy, którzy nigdy tej herbaty nie widzieli, licytowali w oparciu o tę liczbę jak o przysięgę. Za ową liczbą w Harcourt & Perera stał jeden jedyny człowiek. W firmie nazywano go, bez cienia ironii, Ustami. W ciągu stu dwudziestu dwóch lat dom miał pięcioro Ust. Piąty nazywał się Lionel de Alwis, liczył sobie sześćdziesiąt siedem lat, wiązał krawat nawet w kwietniu, gdy miasto uginało się pod upałem, i parafował każdą stronę katalogu jako L. d. A.