The Mouth of the House

The Row

Sıra

Tea is tasted by north light. Nadeesha Herath had learned that on her first day, eleven years ago, and she had learned nothing since that was as easy to say. The tasting room of Harcourt & Perera lay on the fourth floor of an old office building in the Colombo Fort, with a single wall of windows facing north, towards the harbour, and a long white table on which, every morning at half past eight, the row stood ready: a hundred and twenty cups, behind each a little pot, in front of each a small heap of dry leaves, in each pot two point eight grams of tea, steeped for six minutes and not a second longer.

Çay kuzey ışığında tadılırdı. Nadeesha Herath bunu on bir yıl önce, ilk gününde öğrenmişti; o günden bu yana da dile getirmesi bu kadar kolay başka hiçbir şey öğrenmemişti. Harcourt & Perera’nın tadım odası, Colombo Fort’taki eski bir yazıhane binasının dördüncü katındaydı. Limana bakan kuzey cephesinde tek bir pencere sırası ve her sabah sekiz buçukta üzerinde sıranın dizildiği uzun beyaz bir masa vardı: yüz yirmi fincan, her birinin ardında bir demlik, önünde bir tutam kuru yaprak; her demlikte tam altı dakika demlenmiş, bir saniye dahi fazla bekletilmemiş iki virgül sekiz gram çay.

A broker does not sell what he likes. He sells what he judges. Every lot that went to auction on Tuesday carried in the catalogue a valuation and a price in rupees per kilo, and the buyers from Dubai, Istanbul and Yokohama, who had never seen the tea, bid on that number as if on an oath. Behind the number, at Harcourt & Perera, stood one single person. The house called him, without any irony, the Mouth. In a hundred and twenty-two years it had had five Mouths. The fifth was named Lionel de Alwis, was sixty-seven years old, tied on a necktie even in April, when the city groaned under the heat, and initialled every page of the catalogue L. d. A.

Bir komisyoncu sevdiği şeyi satmazdı. Değer biçtiği şeyi satardı. Salı günleri müzayedeye çıkan her partinin katalogda bir değerlendirmesi ve kilo başına rupi cinsinden bir fiyatı bulunurdu; Dubai, İstanbul ve Yokohama’dan gelen, çayı hiç görmemiş alıcılar bu rakama bir yemine inanır gibi pey sürerlerdi. Harcourt & Perera’da bu rakamın ardında tek bir insan dururdu. Ev ona, hiç alay etmeksizin, Ağız derdi. Yüz yirmi iki yıllık geçmişinde beş Ağız görmüştü. Beşincisinin adı Lionel de Alwis’ti; altmış yedi yaşındaydı, şehrin sıcaktan kavrulduğu nisan aylarında bile boyunbağı takar ve kataloğun her sayfasını L. d. A. parafıyla imzalardı.