A Name That Bends

The Meeting

De vergadering

The Naming Committee met on the first Thursday of the month at nine o'clock, in a meeting room on the third floor of a government building in the centre of Reykjavík, from which you could see the old harbour and, on clear days, the flat back of Mount Esja across the bay. Clear days were rare in October. That Thursday the sky hung so low over the cranes that Hrafn Einarsson, as he sat down, had the impression you could touch it with an outstretched arm.

De namencommissie vergaderde op de eerste donderdag van de maand om negen uur, in een vergaderruimte op de derde verdieping van een overheidsgebouw in de binnenstad van Reykjavík, vanwaaruit men de oude haven zag en, op heldere dagen, aan de overzijde van de baai de vlakke rug van de Esja. Heldere dagen waren er in oktober zelden. Op deze donderdag hing de hemel zo laag boven de kranen dat Hrafn Einarsson, toen hij ging zitten, de indruk had dat men hem met uitgestrekte arm kon aanraken.

It was his third meeting. A year earlier he had published an article in the newspaper in which he called the committee "the last customs post of the Icelandic language" and demanded that it be abolished; in the spring the ministry had then asked him whether he would like to become a member. For two weeks he had believed it was a joke. His friends still believed it. He explained to them that he had accepted because you can only despise an authority thoroughly from the inside, and that was, like most sentences you formulate for friends, about half true.

Het was zijn derde vergadering. Een jaar geleden had hij een artikel in de krant gepubliceerd waarin hij de commissie als het “laatste tolstation van de IJslandse taal” omschreef en haar afschaffing eiste; in het voorjaar had het ministerie hem vervolgens gevraagd of hij geen lid wilde worden. Twee weken lang had hij gedacht dat het om een grap ging. Zijn vrienden dachten het nog altijd. Hij legde hun uit dat hij had toegezegd omdat je een overheidsinstantie alleen van binnenuit grondig kunt verachten, en dat was, zoals de meeste zinnen die je voor vrienden formuleert, ongeveer voor de helft waar.