A Name That Bends

The Meeting

Η συνεδρίαση

The Naming Committee met on the first Thursday of the month at nine o'clock, in a meeting room on the third floor of a government building in the centre of Reykjavík, from which you could see the old harbour and, on clear days, the flat back of Mount Esja across the bay. Clear days were rare in October. That Thursday the sky hung so low over the cranes that Hrafn Einarsson, as he sat down, had the impression you could touch it with an outstretched arm.

Η επιτροπή ονοματοδοσίας συνεδρίαζε την πρώτη Πέμπτη κάθε μήνα στις εννέα το πρωί, σε μια αίθουσα συνεδριάσεων στον τρίτο όροφο ενός δημόσιου κτιρίου στο κέντρο του Ρέικιαβικ, απ' όπου έβλεπε κανείς το παλιό λιμάνι και, τις καθαρές μέρες, πέρα από τον κόλπο, την επίπεδη ράχη του Έσια. Τον Οκτώβριο σπάνια είχε καθαρές μέρες. Εκείνη την Πέμπτη ο ουρανός κρεμόταν τόσο χαμηλά πάνω από τους γερανούς, που ο Χραφν Έιναρσον, καθώς καθόταν, είχε την εντύπωση πως θα μπορούσε να τον αγγίξει αν άπλωνε το χέρι του.

It was his third meeting. A year earlier he had published an article in the newspaper in which he called the committee "the last customs post of the Icelandic language" and demanded that it be abolished; in the spring the ministry had then asked him whether he would like to become a member. For two weeks he had believed it was a joke. His friends still believed it. He explained to them that he had accepted because you can only despise an authority thoroughly from the inside, and that was, like most sentences you formulate for friends, about half true.

Ήταν η τρίτη του συνεδρίαση. Πριν από έναν χρόνο είχε δημοσιεύσει στην εφημερίδα ένα άρθρο, στο οποίο χαρακτήριζε την επιτροπή «τελευταίο τελωνειακό σταθμό της ισλανδικής γλώσσας» και ζητούσε την κατάργησή της· την άνοιξη, το υπουργείο τον ρώτησε κατόπιν τούτου αν θα ήθελε να γίνει μέλος της. Για δύο εβδομάδες πίστευε πως επρόκειτο για αστείο. Οι φίλοι του εξακολουθούσαν να το πιστεύουν. Τους εξηγούσε ότι είχε δεχτεί επειδή μπορεί κανείς να περιφρονήσει βαθιά μια υπηρεσία μόνο εκ των έσω, και αυτό, όπως οι περισσότερες φράσεις που διατυπώνει κανείς για τους φίλους του, ήταν αληθινό περίπου κατά το ήμισυ.