The Brake at San Rafael

The Letter in the Drawer

De brief in de la

The funicular of San Rafael was a hundred and twelve years old, thirty-one metres high, and the shortest link between the harbour of Valparaíso and the neighbourhood on the hill. Two wooden cabins hung from a single cable; one went up while the other slid down, and halfway along the track, at the passing place, they greeted each other with a squeak that every child in the neighbourhood could imitate.

De kabelspoorweg van San Rafael was honderdtwaalf jaar oud, eenendertig meter hoog en de kortste verbinding tussen de haven van Valparaíso en de wijk op de heuvel. Twee houten cabines hingen aan een enkele kabel; de ene ging omhoog terwijl de andere naar beneden gleed, en halverwege de rit, bij de wissel, begroetten ze elkaar met een piepend geluid dat ieder kind in de wijk kon nadoen.

It had been built by a Swiss engineer who had never been to Chile and had sent his plans on paper with the remark that Valparaíso was “a city for goats and optimists”. Since then the railway had survived two earthquakes, a fire and, as people in the neighbourhood said, seven mayors, which had been far more difficult.

Hij was gebouwd door een Zwitserse ingenieur die nog nooit in Chili was geweest en zijn plannen per post had gestuurd, vergezeld van de opmerking dat Valparaíso “een stad voor geiten en optimisten” was. Sindsdien had de baan twee aardbevingen doorstaan, een brand en, zoals de mensen in de wijk zeiden, zeven burgemeesters, wat een stuk moeilijker was geweest.