The Brake at San Rafael

The Letter in the Drawer

List w szufladzie

The funicular of San Rafael was a hundred and twelve years old, thirty-one metres high, and the shortest link between the harbour of Valparaíso and the neighbourhood on the hill. Two wooden cabins hung from a single cable; one went up while the other slid down, and halfway along the track, at the passing place, they greeted each other with a squeak that every child in the neighbourhood could imitate.

Kolejka linowo-terenowa San Rafael miała sto dwanaście lat, trzydzieści jeden metrów wysokości i stanowiła najkrótsze połączenie między portem w Valparaíso a dzielnicą na wzgórzu. Dwa drewniane wagony wisiały na jednej linie: jeden jechał w górę, podczas gdy drugi zjeżdżał w dół, a w połowie trasy, na mijance, pozdrawiały się skrzypieniem, które potrafiło naśladować każde dziecko w okolicy.

It had been built by a Swiss engineer who had never been to Chile and had sent his plans on paper with the remark that Valparaíso was “a city for goats and optimists”. Since then the railway had survived two earthquakes, a fire and, as people in the neighbourhood said, seven mayors, which had been far more difficult.

Zbudował ją szwajcarski inżynier, który nigdy nie był w Chile i przesłał swoje plany na papierze z dopiskiem, że Valparaíso to „miasto dla kóz i optymistów”. Od tamtej pory kolejka przetrwała dwa trzęsienia ziemi, pożar i – jak mawiali mieszkańcy dzielnicy – siedmiu burmistrzów, co miało być znacznie trudniejsze.