The Sleeper of San Gregorio

Morning Hands

Ochtendhanden

At ten to seven the Via San Gregorio Armeno was still a lane like any other in Naples: wet paving, a delivery van idling in front of the baker's, and shutters going up one after another like eyelids. Only when the dealers from Japan and Munich sent their lists and the first coaches arrived, would the lane become again what it had been for centuries: one long workshop in which shepherds, sheep, pizza makers and popes made of clay stood on shelves and looked back at you.

Om tien voor zeven was de Via San Gregorio Armeno nog een steeg zoals elke andere in Napels: natte klinkers, een bestelbus die met draaiende motor voor de bakker stond, en rolluiken die een voor een omhooggingen als oogleden. Pas wanneer de handelaren uit Japan en München hun lijsten stuurden en de eerste bussen arriveerden, zou de steeg weer worden wat ze al eeuwenlang was: één lange werkplaats, waarin herders, schapen, pizzabakkers en pausen van klei op planken stonden en je aankeken.

Concetta Esposito drank her coffee the way she had drunk it for two years: at the counter of Peppe's bar, both hands wrapped round the little cup as if she were cold. She was not cold. Her right hand trembled worst in the morning, a fine, even tremor that you could not see while the hand lay still and could not miss the moment it was asked to do something. The left hand held the right one steady. Peppe, who had known her for forty years, never filled the cup to the brim for that reason and never asked why.

Concetta Esposito dronk haar koffie zoals ze die al twee jaar dronk: aan de toog van de bar van Peppe, met beide handen om het kopje geklemd, alsof ze het koud had. Ze had het niet koud. De rechterhand trilde ’s ochtends het hevigst, een fijne, regelmatige beving die je niet zag als de hand rustte, maar die onmogelijk te missen was zodra ze iets moest doen. De linker hield de rechter stevig vast. Peppe, die haar al veertig jaar kende, schonk het kopje daarom nooit tot de rand vol en vroeg nooit waarom.