The Shark with Legs

Tuesday

Dinsdag

The shark had legs. That was the first piece of news this week, and Kwabena Asare, who had been painting film posters for thirty-one years, took it in the way a carpenter takes the measure of a board: without surprise, with a nod, the pencil already behind his ear. “Two legs,” he repeated. “Not four?”

De haai had benen. Dat was het eerste nieuws van deze week, en Kwabena Asare, die al eenendertig jaar filmaffiches schilderde, nam het op zoals een timmerman de maat van een plank opneemt: zonder verbazing, met een knikje, het potlood al achter zijn oor. “Twee benen,” herhaalde hij. “Niet vier?”

“Two,” said Grace Tetteh. “A shark with four legs would be an animal. With two he is a man who has something in mind.” She sat, as she did every Tuesday, on the upturned paint bucket beside his easel, her handbag on her knees, and told the film for the coming week the way she always told it: not with words alone but with both hands, with her shoulders, with a voice that went deep for the captain and high for his wife, and with pauses in which you could hear the surf. The film was called Deep Water Terror . The DVD lay between them on the table, next to the tubes, and neither of them looked at it.

“Twee,” zei Grace Tetteh. “Een haai met vier benen zou een beest zijn. Met twee is het een man die iets van plan is.” Ze zat, zoals elke dinsdag, op de omgekeerde verfemmer naast zijn ezel, haar handtas op haar knieën, en vertelde over de film voor de komende week zoals ze dat altijd deed: niet met woorden alleen, maar met beide handen, met haar schouders, met een stem die laag werd voor de kapitein en hoog voor diens vrouw, en met stiltes waarin men de branding kon horen. De film heette Deep Water Terror . De dvd lag tussen hen in op tafel, naast de tubes, en geen van beiden keek ernaar.