The Shark with Legs

Tuesday

Wtorek

The shark had legs. That was the first piece of news this week, and Kwabena Asare, who had been painting film posters for thirty-one years, took it in the way a carpenter takes the measure of a board: without surprise, with a nod, the pencil already behind his ear. “Two legs,” he repeated. “Not four?”

Rekin miał nogi. Była to pierwsza wieść w tym tygodniu, a Kwabena Asare, który malował plakaty filmowe od trzydziestu jeden lat, przyjął ją jak stolarz wymiar deski: bez zdziwienia, z kiwnięciem głowy, z ołówkiem już wetkniętym za ucho. „Dwie nogi” – powtórzył. „Nie cztery?”

“Two,” said Grace Tetteh. “A shark with four legs would be an animal. With two he is a man who has something in mind.” She sat, as she did every Tuesday, on the upturned paint bucket beside his easel, her handbag on her knees, and told the film for the coming week the way she always told it: not with words alone but with both hands, with her shoulders, with a voice that went deep for the captain and high for his wife, and with pauses in which you could hear the surf. The film was called Deep Water Terror . The DVD lay between them on the table, next to the tubes, and neither of them looked at it.

„Dwie” – powiedziała Grace Tetteh. „Rekin z czterema nogami byłby zwierzęciem. Z dwiema jest mężczyzną, który ma zamiar coś zrobić”. Siedziała jak w każdy wtorek na odwróconym wiadrze po farbie obok jego sztalugi, z torebką na kolanach, i opowiadała film na nadchodzący tydzień tak, jak zawsze to robiła: nie samymi słowami, lecz obiema rękami, ramionami, głosem, który przy kapitanie stawał się niski, a przy jego żonie wysoki, oraz z pauzami, w których słychać było szum fal. Film nosił tytuł Deep Water Terror . Płyta DVD leżała między nimi na stole, obok tubek z farbą, i żadne z nich na nią nie patrzyło.