The Stone Bride

The Legend

Legenda

When it rained, she wept. That was the first thing anyone learned about the Stone Bride of Key Lane, and for most visitors the last as well, since no more would fit into a photo. Above the door of house number seven, in the keystone of the doorway, sat the head of a young woman in grey sandstone, hardly bigger than a loaf of bread, her hair tied in a knot at the nape of her neck. As soon as it rained, two dark tracks ran from the corners of her eyes over her cheeks down to her chin, and the corners of her mouth, worn soft by the weather, drew downwards as well, as if she had seen it coming.

W deszczu płakała. To było pierwsze, czego dowiadywał się człowiek o Kamiennej Pannie Młodej z Zaułka Kluczy, a dla większości zwiedzających także ostatnie, bo więcej nie mieściło się na zdjęciu. Nad drzwiami domu numer siedem, w zworniku portalu, tkwiła głowa młodej kobiety z szarego piaskowca, niewiele większa od bochenka chleba, z włosami związanymi na karku w kok. Gdy tylko padało, dwie ciemne smugi spływały jej z kącików oczu po policzkach aż do brody, a kąciki ust, zmiękczone przez pogodę, opadały przy tym w dół, jakby przewidziała, że do tego dojdzie.

On this Tuesday in October Tereza Nováková stood beneath her for what was, at a cautious estimate, the three-thousandth time. She held up the yellow umbrella by which her groups recognised her, waited until the last of them had come up the lane, and lowered her voice, as she always did, at exactly this spot.

Tereza Nováková stała tego wtorku w październiku pod nią, według ostrożnych szacunków, po raz trzytysięczny. Podniosła żółty parasol, po którym grupy ją rozpoznawały, zaczekała, aż ostatni wejdzie w zaułek, i zniżyła głos, jak zawsze, dokładnie w tym miejscu.