The Stone Bride

The Legend

De legende

When it rained, she wept. That was the first thing anyone learned about the Stone Bride of Key Lane, and for most visitors the last as well, since no more would fit into a photo. Above the door of house number seven, in the keystone of the doorway, sat the head of a young woman in grey sandstone, hardly bigger than a loaf of bread, her hair tied in a knot at the nape of her neck. As soon as it rained, two dark tracks ran from the corners of her eyes over her cheeks down to her chin, and the corners of her mouth, worn soft by the weather, drew downwards as well, as if she had seen it coming.

Bij regen huilde ze. Dat was het eerste wat je over de Stenen Bruid in de Sleutelsteeg te horen kreeg, en voor de meeste bezoekers ook het laatste, want meer paste er niet op een foto. Boven de deur van nummer zeven, in de sluitsteen van het portaal, zat het hoofd van een jonge vrouw van grijs zandsteen, nauwelijks groter dan een brood, het haar in de nek tot een knot gebonden. Zodra het regende, liepen er twee donkere sporen uit haar ooghoeken over haar wangen tot aan haar kin, en haar mondhoeken, door het weer zacht geslepen, zakten daarbij naar beneden, alsof ze het had zien aankomen.

On this Tuesday in October Tereza Nováková stood beneath her for what was, at a cautious estimate, the three-thousandth time. She held up the yellow umbrella by which her groups recognised her, waited until the last of them had come up the lane, and lowered her voice, as she always did, at exactly this spot.

Tereza Nováková stond die dinsdag in oktober, naar voorzichtige schatting, voor de drieduizendste keer onder haar. Ze hield de gele paraplu omhoog waaraan haar groepen haar herkenden, wachtte tot ook de laatste de steeg was opgelopen en liet haar stem zakken, zoals ze altijd deed, op precies deze plek.