The Problem of Cell 13

I

I

Practically all those letters remaining in the alphabet after Augustus S. F. X. Van Dusen was named were afterward acquired by that gentleman in the course of a brilliant scientific career, and, being honorably acquired, were tacked on to the other end. His name, therefore, taken with all that belonged to it, was a wonderfully imposing structure. He was a Ph.D., an LL.D., an F.R.S., an M.D., and an M.D.S. He was also some other things—just what he himself couldn’t say—through recognition of his ability by various foreign educational and scientific institutions.

Σχεδόν όλα τα γράμματα που έμειναν στο αλφάβητο, αφότου δόθηκε στον Όγκαστους Σ. Φ. Χ. Βαν Ντούζεν το όνομά του, τα απέκτησε αργότερα ο κύριος αυτός στη διάρκεια μιας λαμπρής επιστημονικής σταδιοδρομίας και, επειδή τα απέκτησε τίμια, τα πρόσθεσε στην άλλη άκρη του ονόματός του. Το όνομά του, λοιπόν, μαζί με όλα όσα το ακολουθούσαν, ήταν ένα εντυπωσιακό οικοδόμημα. Ήταν διδάκτορας φιλοσοφίας, διδάκτορας νομικής, μέλος της Βασιλικής Εταιρείας, διδάκτορας ιατρικής και διδάκτορας οδοντιατρικής. Ήταν και μερικά άλλα πράγματα — ούτε ο ίδιος δεν μπορούσε να πει ακριβώς ποια — επειδή διάφορα ξένα εκπαιδευτικά και επιστημονικά ιδρύματα είχαν αναγνωρίσει την αξία του.

In appearance he was no less striking than in nomenclature. He was slender with the droop of the student in his thin shoulders and the pallor of a close, sedentary life on his clean-shaven face. His eyes wore a perpetual, forbidding squint—the squint of a man who studies little things—and when they could be seen at all through his thick spectacles, were mere slits of watery blue. But above his eyes was his most striking feature. This was a tall, broad brow, almost abnormal in height and width, crowned by a heavy shock of bushy, yellow hair. All these things conspired to give him a peculiar, almost grotesque, personality.

Η εμφάνισή του δεν ήταν λιγότερο εντυπωσιακή από το όνομά του. Ήταν λεπτός, με τους λεπτούς ώμους γερμένους όπως των σπουδαστών, και το ξυρισμένο πρόσωπό του είχε την ωχρότητα μιας κλειστής, καθιστικής ζωής. Τα μάτια του είχαν μόνιμα ένα αυστηρό στράβωμα — το στράβωμα ενός ανθρώπου που μελετά μικρά πράγματα — και όταν φαίνονταν καθόλου πίσω από τα χοντρά γυαλιά του, ήταν απλές σχισμές υδαρούς γαλάζιου χρώματος. Πάνω από τα μάτια του όμως βρισκόταν το πιο εντυπωσιακό του χαρακτηριστικό. Ήταν ένα ψηλό, πλατύ μέτωπο, σχεδόν παράξενο σε ύψος και πλάτος, που στεφόταν από μια πυκνή, φουντωτή κίτρινη χαίτη. Όλα αυτά μαζί του έδιναν μια ιδιόρρυθμη, σχεδόν γκροτέσκα προσωπικότητα.