The Problem of Cell 13

I

I

Practically all those letters remaining in the alphabet after Augustus S. F. X. Van Dusen was named were afterward acquired by that gentleman in the course of a brilliant scientific career, and, being honorably acquired, were tacked on to the other end. His name, therefore, taken with all that belonged to it, was a wonderfully imposing structure. He was a Ph.D., an LL.D., an F.R.S., an M.D., and an M.D.S. He was also some other things—just what he himself couldn’t say—through recognition of his ability by various foreign educational and scientific institutions.

Bijna alle letters die in het alfabet overbleven nadat Augustus S. F. X. Van Dusen zijn naam had gekregen, heeft die heer later in zijn briljante wetenschappelijke loopbaan verworven. Omdat hij ze eervol had verdiend, werden ze achter zijn naam gezet. Zijn naam, met alles wat erbij hoorde, was dus een indrukwekkend bouwwerk. Hij was Ph.D., LL.D., F.R.S., M.D. en M.D.S. Hij was ook nog een paar andere dingen, al kon hij zelf niet precies zeggen welke. Verschillende buitenlandse onderwijs- en wetenschappelijke instellingen hadden zijn talent namelijk erkend.

In appearance he was no less striking than in nomenclature. He was slender with the droop of the student in his thin shoulders and the pallor of a close, sedentary life on his clean-shaven face. His eyes wore a perpetual, forbidding squint—the squint of a man who studies little things—and when they could be seen at all through his thick spectacles, were mere slits of watery blue. But above his eyes was his most striking feature. This was a tall, broad brow, almost abnormal in height and width, crowned by a heavy shock of bushy, yellow hair. All these things conspired to give him a peculiar, almost grotesque, personality.

Zijn uiterlijk was net zo opvallend als zijn naam. Hij was slank, met de gebogen schouders van een student en de bleke huid van een leven binnenshuis en achter een bureau op zijn gladgeschoren gezicht. Zijn ogen waren altijd half dichtgeknepen, op een onheilspellende manier, zoals bij een man die kleine dingen bestudeert. Als ze al zichtbaar waren achter zijn dikke bril, waren het slechts spleetjes van waterig blauw. Maar boven zijn ogen zat zijn meest opvallende kenmerk: een hoog, breed voorhoofd, bijna abnormaal hoog en breed, bekroond door een dichte bos weelderig, geel haar. Dit alles gaf hem een merkwaardige, bijna groteske uitstraling.