The Problem of Cell 13

I

I

Practically all those letters remaining in the alphabet after Augustus S. F. X. Van Dusen was named were afterward acquired by that gentleman in the course of a brilliant scientific career, and, being honorably acquired, were tacked on to the other end. His name, therefore, taken with all that belonged to it, was a wonderfully imposing structure. He was a Ph.D., an LL.D., an F.R.S., an M.D., and an M.D.S. He was also some other things—just what he himself couldn’t say—through recognition of his ability by various foreign educational and scientific institutions.

Prawie wszystkie litery alfabetu, które zostały po nadaniu imion Augustusowi S. F. X. Van Dusenowi, ten pan zdobył później w trakcie błyskotliwej kariery naukowej, a ponieważ zdobył je uczciwie, dołączył je na końcu swojego nazwiska. Jego nazwisko wraz ze wszystkim, co do niego należało, było więc niezwykle imponującą konstrukcją. Był doktorem filozofii, doktorem praw, członkiem Towarzystwa Królewskiego, doktorem medycyny i doktorem stomatologii. Miał też kilka innych tytułów – on sam nie umiał powiedzieć dokładnie jakich – przyznanych mu przez różne zagraniczne instytucje naukowe i uczelnie w uznaniu jego zdolności.

In appearance he was no less striking than in nomenclature. He was slender with the droop of the student in his thin shoulders and the pallor of a close, sedentary life on his clean-shaven face. His eyes wore a perpetual, forbidding squint—the squint of a man who studies little things—and when they could be seen at all through his thick spectacles, were mere slits of watery blue. But above his eyes was his most striking feature. This was a tall, broad brow, almost abnormal in height and width, crowned by a heavy shock of bushy, yellow hair. All these things conspired to give him a peculiar, almost grotesque, personality.

Wyglądem był równie uderzający jak nazwiskiem. Był szczupły, miał pochylone ramiona uczonego i bladość człowieka prowadzącego zamknięty, siedzący tryb życia na gładko ogolonej twarzy. Jego oczy miały stale przymrużony, odpychający wyraz – wyraz człowieka, który bada drobne rzeczy – a kiedy w ogóle było je widać przez grube okulary, były tylko wąskimi szparkami wodnistego błękitu. Ale nad oczami znajdowała się jego najbardziej uderzająca cecha. Było to wysokie, szerokie czoło, niemal nienormalne pod względem wysokości i szerokości, zwieńczone gęstą, rozczochraną czupryną żółtych włosów. Wszystko to razem nadawało mu dziwną, wręcz groteskową osobowość.