The Traffic Light of Kalamaja

Nine Days

Negen dagen

The control room of the company Siil was on the third floor of a former factory building in Tallinn, and at night it was the quietest place in the city. Forty screens hung on the wall, each showing a piece of street filmed from fifty centimetres up: kerbs, puddles, the ankles of late pedestrians. Through these streets rolled the company's delivery robots, white boxes on six wheels, no bigger than a fridge lying on its side, with a small orange flag at the back so that drivers could see them.

De centrale van het bedrijf Siil zat op de derde verdieping van een oude fabriek in Tallinn. ’s Nachts was het de rustigste plek van de stad. Aan de muur hingen veertig schermen, met op elk scherm een stukje straat, gefilmd vanaf vijftig centimeter hoogte: stoepranden, plassen, de enkels van late voetgangers. Door deze straten reden de bezorgrobots van het bedrijf, witte bakken op zes wielen. Ze waren niet groter dan een omgevallen koelkast, met achterop een oranje vlaggetje zodat automobilisten hen zagen.

Siil means hedgehog in Estonian, and the robots behaved like one: they were slow, friendly, and stopped as soon as something was in their way. Mostly they found a way round it by themselves. If not, they called the control room after a minute, and then a human took over. On the night shift that meant twelve people, and one of them was Kaisa Tamm.

Siil betekent egel in het Ests, en de robots gedroegen zich net zo: ze waren traag, vriendelijk en bleven staan zodra er iets in de weg stond. Meestal vonden ze zelf een weg eromheen. Zo niet, dan riepen ze na een minuut de centrale op, en nam een mens het over. In de nachtdienst waren dat twaalf mensen, en een van hen was Kaisa Tamm.